هشدار پلیس درباره دوئلها و شرطبندیهای جوانان و نوجوانان
به گزارش خبرنگار پایگاه خبری میعاد-سردار منتظرالمهدی در یادداشتی با تاکید بر این که این دوئلهای خودویرانگر از آن رفتارهای غلطی است که نبایستی بگذاریم تا تبدیل به مد و الگوی ناخوشایند شود آورده است:« آن هنگام که نوجوانان و جوانان ما به تلافی توهین و اعاده حیثیت دست به اقدام فیزیکی زده و با سلاحهای سرد و گرم به دنبال انتقامجویی هستند، فجایعی بسیار دردناک رقم میخورد.»
در ادامه یادداشت آمده است:« نوجوانی دورانی عجیب و پر التهاب بوده و با نوعی سردرگمی همراه با پرخاش، طغیان و خشونت همراه است؛ برخی از این رفتارهای پر خطر ریشه در خانواده و گروه همسالان دارد و برخی نیز نتیجه بازیهای خشن رایانهای، فیلمهای ماهوارهای و استفاده نامناسب از فضای مجازی است؛ این کنشهای پُرخطرِ دوران نوجوانی بعضا به بروز فاجعه منتهی میشود. یکی از آسیبهای این دوران میتواند ورود به انواع دوئلهای مثبت و منفی در فضای حقیقی و مجازی باشد؛ برخی به دلیل اعتماد به نفسِ کاذب و بالا، برخی به دلیل عدم کنترل و مدیریت خشم اقدام به دوئلهایی میکنند که سرانجامی جز پشیمانی ندارد. میدانیم که وقوع رفتارهای پرخطر در نوجوانان به اقتضای سنشان، بالاست. مهارتهای ارتباطی آنان گاها ضعیف و اِدراکشان از خودکارآمدی (ادراک مهارتها و تواناییهای اجتماعی) تا حدی پایین است و رفتارهای تهاجمیشان افزایش مییابد.
برخی از این رفتارهای خارج از قاعده و عرف ناشی از تفکر انتقادی آنها نسبت به دنیای اطرافشان؛ برخی از روی هیجانات غیرقابل کنترل دوران بلوغ، بعضی هم تربیتهای ناصحیح سه ضلع خانواده، مدرسه و جامعه است. نوجوانان نمیدانند انواع دوئلهای عشقی، قدرت نمایی، حتی دوئل بر سر بازیهای آنلاین به نتایج دلخواهشان ختم نمیشود.
بدون هر گونه ابرازِ حرفِ شعاری،«کودکان و نوجوانان» آینده سازان هر جامعه هستند و از سوی دیگر هر کودک و نوجوانی بالقوه در معرض ارتکاب جرم است که جرم ناخواسته رخ داده میتواند لحظات طلایی دوران رشد وی را تیره و تار نماید؛ عاقبت این دوئلهای خشمگین به وقوع انواع جرم (قتل، سرقت، مواد مخدر، اعتیاد و …) منجر میشود.»
براساس اعلام سایت پلیس، وی در ادامه آورده است:« اما در پاسخ به این مهم که چه باید کرد لازم است: علاوه بر ضرورت سیاستگذاری صحیح توسط نهادهای متولی و افزایش آموزشهای لازم در جامعه، خانوادهها نیز توجه ویژه به شرایط کودکان و نوجوانان خود داشته باشند؛ مشاورههای فردی و خانوادگی، به کارگیری تکنیکهای آرامش، تغییر در قوانین خانه و خانواده و … دنبال شود. نبایستی از تدوین برنامهها و انجام آموزشهایی در جهت پیشگیری از رفتارهای پرخطر و افزایش مهارتهای ارتباطی و خودکارآمدی نوجوانان و دانشآموزان غفلت شود. این سرمایه عظیم نیاز دارد تا از دردسرهای رایج و شناخته شده دوری کرده و هر چه بیشتر مهارتهای اجتماعی لازم را بیاموزد.»
خبرنگار: هاجر اسمعیل زاده پیربازاری